Alive at last?

You never know how thin the thread you hold on to life until it is challenged from the rooths.

Always have said that I’d never be one of “those” people.

Be it an addict, be it a suicidal, be it a criminal, be it a liar.

Life shows you that it is inherited in you to be all of them. 

And it’s not that big of a change when you become those things.

It adds up after another, one day folds into another.

Then it all unfolds in front of your eyes.

Bam.

You are an addict.

You are suicidal.

You are a criminal. Fucking governments, yes you are a criminal. Having hard time hearing it, seeing it?

One more time then, you are a criminal.

But you are also a lover, you are a compassionate lover.

You are a friend to some. Well not many but quite a few for you.

Then you are a liar.

First, to yourself. Then to others. 

You are every single person you have lived and going to live.

Let’s make your piece with that, not in one day or a thousand. But eventually, let’s make peace with that and keep moving on.

You only got to move on.

Let’s give you a task, just one task that you gotta accomplish, okay?

Stay alive. For the love of God, that is you and everyone, for the everything that you love and hate. For the good and bad, stay alive.

Promise? Promise.

fuck

I got home today from a long, long and traumatic trip that was supposed to be my safe heaven. 

While I was in hell in the trip, I though home is my safe heaven.

Wherever I go, I think of some place else that will save me.

Nowhere, no one can save me.

I got back and realized how unhappy my family is. 

They don't talk, well nothing worth listening at least.

They don't laugh, well nothing worth laughing at least.

Is it my friend M or me who is so unhappy?

Because first time in my life, I got deep into suicidal thoughts.

I have never lost my hope before, always dreamt of my future life, home, family as I lie awake.

But now, I don't know if I'll ever make it there.

It's bizarre to think that life will go on feeling miserable.

This must be my friend M and I need to be aware of it.

Christ, I want to dissolve into the thin air.

face the truth

https://www.youtube.com/watch?v=QXnTuUDCIJo

I don't put a smile upon your face no more

I can't make your heart shine like it did before

You don't listen to my stories anymore

You can't comfort me the way you did before

Was I too loud, was I too bad

Was I too open

Was I too high, was I too fast

Was I too close

I don't feel your lips like the first kiss

I'd rather run away than sit to face the truth

Was I too proud, was I too hopeful

Was I too needing

Was I too crazy, was I too long

Was I too giving

No matter how far, no matter how long

I will be there

closer

Bu hissi biliyorum. Birine baktığında ve baktığın kişinin artık orda olmamasına. Çok gururlu olmaya, çok umutlu olmaya. Ya da baktığın her seferde o kişinin hiç değişmeden orda olmasına. Bazen benim aynı olmama, onun değişmesine. Artık eskisi gibi hissetmiyorum ve bu bazen acıtacak bir şey oluyor. Bazen de o kadar gururlu ve umutlu. Her şey değişebilir. Mesele de bu. Her şey değişebilir.
Aynı cümle nasıl da farklı manalara geliyor.

Was I too high, too hopeful?
Was I too distant, too lonely?
Am I fucking lonely? Well I said I was in the therapy.
Too bad I have such hard time facing it.

fin.

You need a sinner I will

Onu yeni yeni tanıyorum daha, 

yüzümü dönmüşüm ona, başkalarının beğenip beğenmemesini dikkate alarak.
Aslında seviyorum kendimi ve bedenimi. Bütün bu toplumsal yargılar olmasa üstünde.

Artık ailemin laflarının benim doğrularım olmasına izin veremem, şevkimi kırmalarına.

Annem gene bu hafta terapi seni hiç değiştirmedi, hiçbir gelişme görmüyorum dedi.
Bu yüzden terapiye başlarken onlara söylemek istemedim.
Beklentileri olsun istemedim ama finansal olarak desteklerine ihtiyacım olduğu icin söylemek zorunda kaldım. 

Terapim hakkında onlara hiçbir açıklamada bulunmak istemiyorum ama defalarca bulundum.
Benden HALA degişmemi bekliyorlar.
Daha biraz once yeğenim icin anne babası ona “seni ödevini yapsan da yapmasan da koşulsuz seviyoruz” demeli diye konuşmuşken bir sonraki anda beni sevmek için koşul talep etti. Değişmem. Terapinin işe yaraması ve onun hep olmamı istediği ama hiç olamadığım kızı olmamdı bu talep elbet.
Ee ben de isterdim o kız tabi. Ama ben benim ve sevilmeyi hakediyorum.

Ben benim ve bedenimi sevmeyi de hakediyorum. 

Yıllarca, dile kolay 18 yıldır bu bedenden nefret ediyorum. Bazen aynada kendimi, bedenimi severken yakalayınca yanlış bir şey yapıyormuş gibi hissediyorum. Gözlerimin içine bakarak “değiş” diyorum.
Çünkü ben Vefa’ları dinledim, bedenimi sevmeyi seçtim ve şimdi Burcu’nun kuzeni gibi incecik bir kız değilim.
Ne büyük günah, ne büyük ayıp! Annecim, ben hep bir günahkardım. Sen bir günahkar yetiştirdin.
Dahası, bu günahkar günahlarıyla gurur duyuyor. Günahlarım beni ayakta tuttu bugüne kadar.
Bitmeyen eleştirileriniz, koşullu sevgi tekliflerinizde baş etmemi sağladı günahlarım.
Teşekkürler günahlarım, sizlerle ayakta kaldım ben. Varoluşumu siz başlattınız zaten.
Ah Tanrım, eğer varlığına inandığımı varsayarsak, nerden çıkardın karşıma bunca günahı.
Tanıştığıma pek memnun oldum. 

fin.